వ్యాసం

బీసీ ( కులాల) వాదం ఎందుకు స్థిరపడలేదు..?


తెలుగు సాహిత్యంలో దళిత, స్త్రీ, ముస్లిం, తెలంగాణ వాదాలు అస్తిత్వ సాహిత్యోద్యమాలుగా స్థిరపడి భిన్న విభిన్న కోణాల నుంచి చర్చలు రేకెత్తించాయి. తద్వారా మన సమాజంలోకి ఇంకిన చైతన్యం వల్ల ఆయా సమూహాలను చూసే చూపు మారడం, అనేక ప్రజాస్వామిక డిమాండ్లు తలెత్తి కార్యరూపం దాల్చడం చూశాం. అయితే ముందు దళిత వాదంలో భాగంగా వెలువడిన బీసీ (కులాల) సాహిత్యం ముస్లింవాదం లాగే ఒక ప్రత్యేక వాదంగా స్థిరపడి తమ ప్రత్యేక జీవనాన్ని, సంస్కృతిని, సమస్యలను, డిమాండ్లను రికార్డు చేయాల్సి ఉండింది. కాని అది జరగలేదు. జూలూరు గౌరీశంకర్‌ ‘వెంటాడే కలాలు’ వెనుకబడ్డ కులాలు’ పేర ఒక బీసీ కులాల కవితా సంకలనం వెలువరించడంతో అస్తిత్వవాదుల మంతా సంతోషపడ్డాం. బీసీ (కులాల) వాదం ఒక వాదంగా ఏర్పడడానికి మొదలు పడిందనుకున్నాం. అయితే ఆ పుస్తకంపై చర్చ పక్కదారి పట్టింది. పక్కదారి పట్టిందా? లేక పట్టించారా? అర్ధం కాలేదు. మొత్తానికి ఆ ఒక్క పుస్తకంతోనే బీసీ (కులాల) వాదం ఆగిపోయింది. ముందుకు కొనసాగలేదు.

నిజానికి మన సాహిత్యంలో బీసీలు లెక్కకు మించి ఉన్నారు. బలమైన కవులు, రచయితలున్నారు. ‘వెంటాడే కలాలు’లో ఉన్న కవితలు ఆయా బీసీ కవుల బలమైన గొంతుకలు. కానీ వారందరినీ ఐక్యపరిచి ముందుకు నడిపించే నాయకుడు కరువయ్యాడు. ఆ కాలంలోనే జి.లక్ష్మీనరసయ్య లాంటి ఉద్యమకారులు తెర వెనక్కి వెళ్లిపోవడం, జూలూరు గౌరీశంకర్‌ వెంటాడే కలాలను రాష్ట్రమంతా తిప్పకపోవడం, మిగతా బీసీలు ఎవరూ ఆ కోణంలో స్పందించకపోవడంతో ఆ వాదం ఆగిపోయింది.

ఎందుకలా జరిగింది అని మరికొంత లోతుగా తరచి చూసుకుంటే- చాలామంది బీసీ కవులకు, రచయితలకు బీసీలుగా ఐడెంటిఫై కావడం ఇష్టం లేదు. అస్తిత్వ స్పృహ లేదు. తమ జాతుల పట్ల ప్రేమ లేదు. విశ్వమానవులుగా గుర్తింపు పొందాలనే తపన మాత్రం ఉంది. విశ్వమానవులనే ముద్ర ఒక తిట్టు, ఒక బూతు అని వారికి తెలియదనుకోవాలా? విశ్వమానవులనే గుర్తింపు కన్నా, చిన్న సమూహాలకు ప్రతినిధులైన రచయితలైనా నిర్దిష్టత రీత్యా అతి ముఖ్యమైన వారు అన్న స్పృహ వారికి లేకుండా పోయింది. తద్వారా అలాంటి కవులు, రచయితలు ‘నా ఘర్‌ కా నా ఘ్‌ా కా’ చందంగా మిగిలిపోయే పరిస్థితిలోకి నెట్టివేయబడ్డారు. ఫలానా కవి ఏ సమూహానికి, ఏ అస్తిత్వవాదానికి చెందుతాడంటే మొహం వేలాడేసే పరిస్థితి దాపురించింది.
ఈ మధ్యకాలంలో కొన్ని చిన్నా చితక ప్రయత్నాలు జరిగాయి. కాని అవి కూడా బలమైన ముద్ర వేయలేకపోయాయి. అందుకు ‘రుంజ’ విశ్వకర్మ రచయితల వేదిక ఒక ఉదాహరణ.

బీసీ (కులాల) వాదం బలపడకపోడానికి మరికొన్ని కారణాలు ఉన్నాయి. బీసీల్లో ఐక్యత లేకపోవడం ఒక కారణం కావచ్చు. అంతకన్నా ముఖ్యమైంది, బీసీలకు ఒక సాహితీ సామాజిక నామం ఏర్పడకపోవడం. బీసీల్లో తలలు పండిన మేధావులు, విమర్శకులు- ఉసా, కంచ ఐలయ్య, బిఎస్‌ రాములు, జి.లక్ష్మీనరసయ్య, కాలువ మల్లయ్య, బండి నారాయణస్వామి, జూలూరు గౌరీశంకర్‌, జూకంటి జగన్నాధం, సంగిశెట్టి శ్రీనివాస్‌, నలిమెల భాస్కర్‌… -ఇలా ఎంతోమంది ఉన్నప్పటికీ బీసీలకు ఒక పేరు సాహిత్యంలో ప్రతిపాదించడం గానీ, ఖాయం చేయడంగానీ చేయలేకపోయారు. దాంతో బీసీలు ఏకం కాడానికి ఒక గొడుగు లేకుండా పోయింది.

‘బీసీ’ అనే పదం వాడుకుంటానికి చాలా అభ్యంతరాలున్నాయి. ఎందుకంటే బీసీల్లో దూదేకుల ముస్లింలు, దళిత క్రిస్టియన్లు కూడా ఉన్నారు. ఇప్పుడు ముస్లింలలోని మరింతమంది వెనుకబడ్డవారిని కూడా చేర్చారు. ఇక్కడ బీసీ అంటే బ్యాక్‌వర్డ్‌ క్యాస్టు కాదు, బ్యాక్‌వర్డ్‌ క్లాస్‌ అని తెలుసుకుంటే బీసీవాదం అనడానికి ఇబ్బంది వస్తున్నది. భవిష్యత్తులోనూ బీసీల్లో మరికొన్ని వెనుకబడిన సమూహాలను చేర్చే అవకాశముంది. కాబట్టి బీసీ కులాలకు సంబంధించినంత వరకు ఒక సామాజిక నామం అవసరమే. దాని కొరకు చింత చేయడం అవసరమే.

సాహిత్యంలో మొదట దళితవాదం అంటే ఎస్సీ, ఎస్టీ, బీసీ, మైనారిటీలుగా నిర్వచించుకోడం జరిగింది. తర్వాత దళిత పదం ఎస్సీలకే పరిమితమవుతుందనే చర్చ రావడంతో దళిత బహుజన అని వాడడం జరిగింది. కానీ తరువాత బహుజన అంటేనే ఎస్సీ, ఎస్టీ, బీసీ, మైనారిటీలు అనే స్పష్టత వచ్చింది. కాబట్టి ఎస్సీలకు దళిత, పై అన్ని సమూహాలకు బహుజన పదాలు చెండుతుండడంతో బీసీ కులాలకు ఒక పదమంటూ లేనితనం స్పష్టంగా బయటపడింది. అందుకు తగిన కృషి మాత్రం జరగలేదు. శూద్ర, సూదర పదాలు ఓన్‌ చేసుకునేలా లేకపోవడం గమనార్హమే.
ఇలాంటి కారణాల వల్ల బీసీ (కులాల) వాదం బలపడలేదు. మొత్తంగా వెనుకబడ్డ కులాల సాహిత్వం సాహిత్యోద్యమంగా స్థిరపడలేదు. అందుకు బీసీ కులాల పెద్ద తలకాయలందరూ బాధ్యులే!

గత సంవత్సరం కరీంనగర్‌ బహుజన రచయితల సంఘం సభలో మాట్లాడుతూ నేను, ‘కరీంనగర్‌ లో చాలామంది బీసీ కవులున్నారు. కానీ బీసీ వాదంలో కోట్ చేయడానికి వారి ఒక్క వాక్యమూ లేకపోవడం విచారకరం! ఇన్నాళ్లు తెలంగాణ ఉద్యమంలో వారు ప్రముఖ పాత్ర పోషించారు.. ఇకనైనా బీసీ ఉద్యమానికి తమ గొంతులను జత చేయాలి..’ అంటూ కోరడం జరిగింది. బీసీ కులాల కవులు ఎంతోమంది ఉన్నప్పటికీ వారు తమ కులాలకు ప్రాతినిధ్యం వహించకపోవడం విచారకరమే!

నిజానికి బీసీ వాదం సాహిత్యంలో బలపడి ఉంటే దాని ప్రభావం సాహిత్యం మీదే కాకుండా సామజిక, రాజకీయ రంగాలపై కూడా ఉండేది. బీసీ కులాల వారు రకరకాల డిమాండ్లు చేసే అవకాశం, ప్రజాస్వామిక ఉద్యమాలకు ఊతమిచ్చే అవకాశం ఉండింది. అది చివరకు రాజకీయ రిజర్వేషన్లు డిమాండ్‌ చేసే స్థాయికి చేరే అవకాశం ఉండింది. ఆ అవకాశాన్ని బీసీలు జారవిడిచారు.

అయితే సంవత్సరం క్రితం బీసీ యువకవులను పోగేసి చింతం ప్రవీణ్‌ వెలువరించిన ‘సమూహం’ కవితా సంకలనం ద్వారా బీసీ వాదానికి మరోసారి మొదలేసినట్లైంది. చింతం ప్రవీణ్‌ జిల్లాలు తిరుగుతూ ‘సమూహం’ సభలు జరపడం, అక్కడ బీసీ సాహిత్య చర్చ జరగడం సంతోషకరమైన విషయం. అతడే పూనుకొని రేపు డిసెంబర్‌ 10న బీసీ రైటర్స్‌ వింగ్‌ తరఫున తలపెట్టిన బీసీ లిటరరీ ఫెస్టివల్‌ సాహిత్య చరిత్రలో ఒక మైలురాయిగా నిలిచే కార్యక్రమం. అంత పెద్ద కార్యక్రమంలో బీసీ లందరూ ఒక వేదిక మీదికి వస్తుండడం, సోదర అస్తిత్వ వాదులను పిలవడం ఒక శుభసూచకం. అక్కడ బీసీవాదం కోణంలో మరింత మేలైన చర్చ జరుగుతుందని, బీసీవాదానికి ఒక దిశానిర్దేశం జరుగుతుందని ఆశిస్తున్నాను. బీసీ వాదం మరింత బలపడడంతో పాటు మరో బీసీ బృహద్‌ కవితా సంకలనం, బీసీ మహా కథా సంకలనం వెలువడాలని కోరుకుంటున్నాను.

బీసీల చైతన్యమే బహుజన రాజ్యాధికారానికి బాట అని నా నమ్మకం! బీసీల చైతన్యం బలపడితేనే మిగతా అస్తిత్వ వాదాలకు బలం. బీసీ చైతన్యం వెల్లివిరిస్తేనే హిందూత్వకు చెక్‌. తద్వారా మైనారిటీలకు, దళితులకు రక్షణ! బహుజనవాదం మరింత బలోపేతం కాడానికి మార్గం.

-స్కైబాబ
ముస్లింవాద రచయిత, ఆక్టివిస్టు

2 thoughts on “బీసీ ( కులాల) వాదం ఎందుకు స్థిరపడలేదు..?

  1. ప్రధానంగా బీసీలందరి సామజికస్థాయి, ఆర్థికస్థాయి ఒక్కటిగా లేదు. బీసీలలో కొన్నికులాలు ఆర్ధికంగానూ, రాజకీయంగానూ బలీయంగా వున్నాయి. వారు సామాజికంగా వివక్షనెదుర్కొనే స్థాయిని దాటి, మరికొన్ని తోటి బీసీకులాలను మరియు ఎస్సీ ఎస్టీలను శాసించేస్థాయికి చేరుకున్నారు.
    బీసీ కులాలలోని ఈ వైరుధ్యమే, ఆర్థికంగా, రాజకీయంగా ముందున్న బీసీ వర్గాలు, బాగా వెనుకబడిన వర్గాలకు సమాజికంగా బాసటగా నిలిచే బదులుగా, పెత్తందారీ కులాల వ్యవహార శైలినే వంటపట్టించుకునే మోజులో నడుచుకుంటున్నాయి.
    రాజకీయంగా, ఆర్థికంగా బలపడిన వర్గాలు కేవలం ప్రభుత్వాలనుండీ వచ్చే రాయితీల విషయంలో తప్ప సామాజిక బాధ్యత విషయంలో “తామరాకు… నీటిబొట్టు” న్యాయాన్ని పాటిస్తున్నాయి.
    ఈ మాట మీరో నేనో మాట్లాడితే మా హిందూ సంస్కృతిని, మతాన్ని దెబ్బతీయాలని చూస్తున్నారని గుండెలు బాదుకుంటారు. ఎంతోమంది త్యాగధనుల వలన లభించిన యిప్పటి సామాజిక వెసులుబాటును చూసి చాలామంది బీసీలు చరిత్రను మరచిపోతున్నారు.
    విదేశీ చొరబాటు దారుల ప్రవేశానికి మందు నిచ్చెన మెట్ల వ్యవస్థలో వున్న మొదటి మూడు వర్గాలే ఆర్థికంగా, సామాజికంగా, శూద్రులను, అతి శూద్రులను అణచివేసారు. అప్పుడు అందరూ ఒకే (హిందూ) మతావలంబికులే కదా? అయినా తోటి వారినే బానిసల్లా చూసారు.
    ‌‌ ఆ చరిత్రను మరచి ఏ మతం వేల సంవత్సరాలు శూద్ర, అతిశూద్ర వర్గాలను చివరికి ఈ వర్గాల బ్రతికే హక్కును కూడా హస్తగతం చేసుకుందో. అదే మా సంస్కృతి మేము అందులో హాయిగానే వున్నామనే భ్రమనుండీ బయటకు రానంతవరకూ బీసీలు ఒకే వర్గంగా అస్తిత్వాన్ని నిలుపుకొనే(సాహిత్య పరంగానైనా) ప్రయత్నానికి రాలేరు.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *


   Type Comments in Indian languages (Press Ctrl+g to toggle between English and Hindi OR just Click on the letter)